Laugardagur 28. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 28. tbl. 16. árg.
Í fréttum vikunnar var eins og svo oft áður sagt frá fjármálum stjórnmálaflokkanna. Í þessum fréttum kemur fram að flokkarnir fái árlega nokkur hundruð milljónir króna frá skattgreiðendum - þau ríkisútgjöld voru aukin hressilega eins og öll önnur á nýfrjálshyggjuárunum fyrir bankahrun - en skuldi engu að síður mörg hundruð milljónir króna. Til viðbótar er svo jafnan sagt frá því að Akrabakarí hafi stutt þennan flokk um 50 þúsund króna úttekt í vínarbrauðum og heildverslun Birgis stutt hinn flokkinn um 75 þúsund krónur.
Allt eru þetta upplýsingar sem ný lög um fjárreiður stjórnmálaflokka og frambjóðenda frá árinu 2006 - frá nýfrjálshyggjuskeiðinu þegar öll lög voru afnumin - skylda flokkana til að leggja fram.
En hverjum skulda flokkarnir mörg hundruð milljónir? Eru gjalddagar eins og hjá ríkissjóðum evruríkjanna á næstu grösum? Og á hvaða kjörum eru lánin? Hver prósenta í vexti af hundrað milljónum króna er ein milljón króna á ári. Styrkurinn frá Akrabakaríi vegur ekki ýkja þungt á móti því. Lánveitendur geta verið hæstu styrkveitendur án þess að nokkuð sé upplýst um það, hvorki hverjir lánveitendur séu né hvað kjör þeir bjóði flokkunum.
Annað þessu tengt er að Vefþjóðviljinn hefur að undanförnu sagt frá nokkrum hliðarfélögum vinstriflokkanna. Útgáfufélagið Smugan ehf, Alþýðuhús Reykjavíkur ehf, Fjálar, Fjölnir og Sigfúsarsjóður eru í alls kyns fjármálagerningum með vinstri flokkunum án þess að þessir flokkar gagnsæisins upplýsi um það að gagni. Og ekki spyrja fjölmiðlarnir.
Á meðan eru hjónin í Akrabakarí hengd upp til sýnis fyrir að styðja flokkinn sinn með bakkelsi fyrir kosningar.
Prenta
SendaFöstudagur 27. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 27. tbl. 16. árg.
Ríkisútvarp vinstrimanna, RÚV, er einstakt.
Mikið hefur verið deilt um afturköllun ákæru gegn Geir Haarde. Afsökun forystu Samfylkingarinnar fyrir að afturkalla ekki ákæruna hefur fyrst og fremst verið sú, að með slíkri afturköllun væri Alþingi með „íhlutun í dómsmál“.
Í gær barst verulega fréttnæmt innlegg í þá deilu. Það innlegg var stjórnmálafrétt dagsins.
Sigríður Friðjónsdóttir, saksóknari Alþingis, lýsti því yfir aðspurð að þessi skilningur væri rangur. Það væri alls ekki afskipti af dómsmáli ef Alþingi afturkallaði ákæruna. Alþingi hefði þvert á móti fulla heimild til þess.
Í fréttayfirliti í kvöldfréttum Ríkissjónvarpsins í gærkvöldi var ekki minnst á þetta. Í fréttayfirlitið náðu hins vegar áríðandi mál eins og „skákdagurinn“ og óánægja kaupmanns með að aðrir fengju lægra verð frá birgjum.
Þegar hvorki meira né minna en tólf mínútur og sautján sekúndur voru liðnar af fréttatímanum las Jóhanna Vigdís Hjaltadóttir upp inngang að eigin frétt sinni um orð saksóknarans. Inngangurinn var þessi:
Saksóknari Alþingis segir afar brýnt að þingið ljúki sem fyrst umfjöllun um afturköllun ákæru á hendur Geir Haarde. Óþægilegt sé að vinna að málinu við núverandi aðstæður. Hann segir ekkert hafa breyst efnislega í málinu frá því ákært var.
Þetta er það sem Ríkissjónvarpinu þykir fréttnæmast fyrir sjónvarpsáhorfendur. Óþægilegt að vinna að málinu, en ekkert hefur breyst.
Í viðtalinu er saksóknari Alþingis hins vegar spurður: „En afturköllun ákæru, er það íhlutun í dómsmál?“ Og saksóknarinn svarar: „Það er það nú ekki, nei. Það er þannig að ákærandinn í málinu hann hefur forræði á því, og á sakarefninu, alveg þangað til að dómur fellur. Þannig að samkvæmt sakamálalögunum þá getur hann í rauninni afturkallað ákæru alveg þangað til að dómur fellur.“
Og ef einhver heldur að „ákærandinn“ sé í raunsaksóknarinn, þá tók Sigríður Friðjónsdóttir það skýrt fram í viðtalinu að ákæruvaldið í málinu er hjá Alþingi, en ekki henni.
Þetta er afar fréttnæmt. Saksóknari Alþingis blæs algerlega á meginafsökun forystu Samfylkingarinnar, ekki síst Jóhönnu Sigurðardóttur, fyrir því að afturkalla ekki ákæruna. En ekki ratar þetta í fréttayfirlit. Ekki einu sinni í inngang fréttarinnar. Og ekki dettur fréttamönnum í hug að sýna nú stór orð Jóhönnu og flestra annarra þingmanna Samfylkingarinnar sem margsinnis hafa fullyrt hið gagnstæða úr ræðustól undanfarið.
Og á heimasíðu Ríkisútvarpsins, þar sem fréttir kvöldsins eru birtar, er þessi frétt sú áttunda í röðinni, og ber heitið „Ekkert breyst í málinu gegn Geir Haarde.“
Ríkisútvarpið er algerlega einstakt. Og þar sem það er í þeirri einstöku stöðu að starfsmenn þess bera enga ábyrgð, lúta engu eftirliti en eru áskrifendur að fjármunum almennings, þá viðurkenna stjórnendur þess aldrei mistök. Ef þeir svara gagnrýni þá er það oftast með skítkasti og skætingi.
Fimmtudagur 26. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 26. tbl. 16. árg.
Forstjórar verðsamráðsklúbbanna sem kallaðir eru stéttarfélög opinberra starfsmanna stóðu sármóðgaðir í röð við upptökuvélar sjónvarpsstöðvanna í gær. Ögmundur Jónasson innanríkisráðherra hafði leyft sér að vekja athygli á því að ýmsir gætu séð sér matarholu í því margvíslega stússi sem aðlögunarviðræður ríkisstjórnar Íslands við Evrópusambandið eru, þeirra á meðal embættismenn íslenska ríkisins. Þetta töldu forstjórarnir dónaskap og voru miður sín að auki yfir því að þvílíkt kæmi frá fyrrverandi formanni BSRB.
Eru aðlögunarviðræðurnar við ESB þá fyrsta verkefnið í sögu ríkisrekstrar sem laðar ekki að sér menn sem vilja ná sér í bita?
Ætli enginn embættismaður láti sér vel líka að komast reglulega til útlanda á kostnað skattgreiðenda með fulla vasa af dagpeningum?
Ætli sá embættismaður finnist ekki sem lætur það hafa áhrif á sig að upp úr þessu gæti hann komist í þægilega innivinnu í Brussel, með ríkisstyrk til gardínukaupa og annars uppihalds auk skattfrjálsra launa í erlendri mynt?
Skömmu eftir þingkosningar vorið 2009, þegar ljóst var að ríkisstjórnin ætlaði að sækja um aðild að ESB, tilkynnti Icelandair að félagið hæfi senn áætlunarflug til Brussel.
Miðvikudagur 25. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 25. tbl. 16. árg.
Það er margt skemmtilegt á netinu. Sumt er þó ekki eins frumlegt og aðstandendur vilja vera að láta.
Þannig rakst Vefþjóðviljinn á skemmtilega íslenska síðu sem virðist þó hönnuð í fjarlægu landi.
Á síðunni askoruntilforseta.is blasir við risastór mynd af Ólafi Ragnari Grímssyni og konu hans. Ekki er víst hver tók myndina, hvenær eða fyrir hvern, en glæsilegur er forsetinn að vanda og horfir til austurs, þangað sem sólin rís á hverjum morgni yfir ríki hans. Yfir myndina er svo letraður jarðbundinn texti:
Við undirrituð skorum á þig, herra Ólafur Ragnar Grímsson að gefa kost á þér til forsetakjörs í sumar. Við treystum þér betur en nokkrum öðrum manni til að standa vörð um hagsmuni fólksins í landinu á þeim erfiðu tímum sem fram undan eru.
Stuðningsmenn Ólafs Ragnars
Hér er ekkert ofsagt. Ólafi Ragnari er auðvitað betur treystandi en nokkrum öðrum manni, hver sem kynni að bjóða sig fram. Sextán ára sigurganga á Bessastöðum segir allt sem dauðlegum mönnum getur dottið í hug um það hversu Ólafur Ragnar ber af öllum öðrum mönnum. Aðeins undirskriftin kemur á óvart, því þar sem texta auglýsingarinnar er beint til herra Ólafs Ragnars sjálfs, þá er ekki gott að segja hvers vegna undir standa „Stuðningsmenn Ólafs Ragnars“ en ekki „Stuðningsmenn þínir“. Gefur það til kynna að í raun séu það stuðningsmenn einhvers annars Ólafs Ragnars sem styðji nafna hans forsetann svona ákaft.
En þrátt fyrir að þessi skemmtilega síða virðist frumleg, þá getur verið að raunverulegir smiðir hennar starfi í framandi landi og sendi þaðan ýmislegt fleira skemmtilegt en að Ólafi Ragnari Grímssyni sé betur treystandi en öllum öðrum mönnum.
Í nýlegri frétt Ríkisfréttastofu Norður-Kóreru kemur fram að bæði fuglar og jurtir syrgi sárt Kim Jong Il, sem á dögunum féll frá „vegna gríðarlegs vinnuálags“, eins og sagði í tilkynningu stjórnvalda. Mun vinnuálag Kims hafa verið litlu minna en Steingrímur J. Sigfússon hefur sjálfur upplýst að hann hafi verið undir, mánuðina og árin sem hann og Björn Valur unnu einir að því að endurreisa land og þjóð en úrtölumenn þvældust fyrir og vildu ekki samþykkja samninginn hans Svavars.
Í fréttinni af sorg blóma og fugla í Norður-Kóreu segir meðal annars:
Þessi náttúruundur áttu sér stað í sendiráði Norður-Kóreu í Þýskalandi 20. desember, daginn eftir fráfall Kim. Smáfugl af meisuætt mun hafa staðið fyrir utan inngang sendiráðsins í klukkustund og goggað í gler útihurðar á meðan skrautjurt blómstraði sínu fegursta á meðan á sorgartímabilinu stóð, þrátt fyrir fimbulkulda og vetrartíð.
„Svo virðist sem fregnir af andláti þessa mikla leiðtoga hafi gert það að verkum að fuglinn flaug að sendiráðinu til að votta samúð sína,“ segir í frétt ríkisfréttastofunnar.
„Jurtin blómstraði á köldum vetrardegi til að geta sýnt sorg sína.“
Höfundar heimasíðunnar, þar sem fram kemur að Ólafi Ragnari Grímssyni megi treysta „betur en nokkrum öðrum manni“, og höfundar fréttarinnar um sorg blómanna í Kóreu, eru líklega samstarfsmenn.
Þriðjudagur 24. janúar 2012
XVefþjóðviljinn 24. tbl. 16. árg.
Hinn 2. febrúar 1998 bauð Vefþjóðviljinn fréttavefinn mbl.is velkominn til leiks á lýðnetinu.
Mogginn opnaði nýja heimasíðu á miðnætti. Blaðamönnum síðunnar tekst reyndar ekki að rita nöfn beggja ritstjóra sinna rétt, en í nógu hefur líklega verið að snúast þannig að slíkt verður að fyrirgefa. En burtséð frá réttritun lofar síðan góðu og svo virðist sem hún verði góð viðbót við netflóruna.
Áður en …
…Arnaldur Indriðason sendi frá sér sína fyrstu skáldsögu
…fréttavefurinn mbl.is varð til
…fréttavefurinn visir.is varð til
…þjóðvegur I lá í göngum undir Hvalfjörð
…Tony Blair varð ráðherra í fyrsta skipti
…Geir H. Haarde varð ráðherra í fyrsta skipti
…Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir bauð sig fyrst fram til þings
…Fréttablaðið kom í fyrsta sinn óboðið inn um lúgu nokkurs heimilis
…Jóhanna Sigurðardóttir fagnaði tuttugu ára þingsetuafmæli sínu
…Birkir Jón Jónsson fékk kosningarétt
þá…
…kom Vefþjóðviljinn út sjö daga vikunnar, vinstrimönnum landsins til fróðleiks og skemmtunar.
Í dag eru fimmtán ár liðin frá því stjórnmálafélagið Andríki hóf útgáfu Vefþjóðviljans, sem hefur síðan komið út hvern einasta dag ársins, óháð veðri, vindum og viðtökum lesenda. Er blaðinu þó hlýtt til lesenda sinna og þá ekki síst þeirra sem af og til láta í sér heyra, hvort sem er til að þakka fyrir útgáfuna eða þá til að upplýsa afdráttarlaust hverra örlaga slíkt rit megi vænta þegar nýtt Ísland verði endanlega komið í gagnið. Hvorir tveggju minna á nauðsyn útgáfunnar og vandséð hvorir mega sín þar meira. Að ekki sé nú talað um þá sem styðja útgáfuna og önnur tiltæki Andríkis með fjárframlögum, reglulega eða í eitt og eitt skipti. Þessum síðastnefndu lesendum eru færðar sérstakar þakkir og þá einnig þeim sem kjósa að bætast í þeirra hóp, en finna má hlekk til þess hér.
Þau fimmtán ár sem Vefþjóðviljinn hefur komið út hefur hann átt það meginerindi við lesendur sína að berjast fyrir frelsi hins almenna manns til orðs og æðis. Frelsi hans til að hasla sér völl án þess að ganga gegn rétti annarra, frelsi til þess að eignast eigur og nýta þær, frelsi hvers og eins manns til þess að haga lífi sínu eftir eigin höfði eins og kostur er. Sú barátta er nú brýnni en nokkru sinni fyrr í manna minnum.
Vefþjóðviljinn er ekki vanur að ávarpa lesendur sína og hefur aðeins gert það einu sinni ef hann man rétt. Einhvern tímann verður allt næstfyrst. Hér hafið þér fimmþúsundfjögurhundruðsjötugastaogníunda tölublað Vefþjóðviljans, lesið og sannfærist.
Mánudagur 23. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 23. tbl. 16. árg.
Heiftin heldur áfram.
Nú hafa ofstopamenn innan og utan þings krafist þess að forseti Alþingis verði settur af. Birgitta Jónsdóttir, sem stundum er ekki ljóst hvort lítur fremur á sig sem alþingismann eða borgarskæruliða, segist nú safna liði meðal þingmanna í þessu skyni, og að minnsta kosti Mörður Árnason kveðst hafa skrifað undir hjá henni. Í gærkvöldi bættust svo við Ungir jafnaðarmenn og kröfðust hins sama.
Vefþjóðviljinn er enginn sérstakur stuðningsmaður Ástu Ragnheiðar Jóhannesdóttur. Ef menn vilja setja hana af sem forseta og kjósa einhvern betri, þá það. En það sem vekur verulega athygli er ástæðan sem gefin er fyrir því að setja verði forsetann af. Sú ástæða sýnir, eins og margt annað gerir þessi árin, ofstækið sem lítið lát virðist á.
Sök Ástu Ragnheiðar er að hafa tekið tillögu Bjarna Benediktssonar um afturköllun ákæru á hendur Geir Haarde á dagskrá. Undir venjulegum kringumstæðum væri mjög sérkennilegt að krefjast brottvikningar þingforseta fyrir það að taka framlagt mál á dagskrá. En hér er enn afbrigðilegri hugsunarháttur á ferð.
Hvers vegna:
Jú, þessi krafa er sett fram, eftir að Alþingi er sjálft búið að greiða atkvæði um að málið skuli ganga til annarrar umræðu. Alþingi beinlínis hafnaði tillögu um að málið yrði tekið af dagskrá. Það liggur sem sagt fyrir að Alþingi ekki aðeins vill að málið komist á dagskrá heldur vill að málið fái þar áfram þinglega meðferð.
Þannig að þess er beinlínis krafist að forseti Alþingis verði settur af, fyrir að hafa sett á dagskrá tillögu sem þingmaður lagði fram og Alþingi hefur síðan með sérstakri atkvæðagreiðslu ákveðið að skuli vera áfram á dagskrá.
Hversu blint getur ofstækið verið? Hversu lengi á þetta að ganga svona?
Helgarsprokið 22. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 22. tbl. 16. árg.
Sennilega fær fólk aðeins að sjá ysta lagið, en samt er alltaf jafn fróðlegt að sjá framan í hatrið og heiftina sem eru mörgum svo töm þessi misserin. Tillaga um að fallið verði frá ákæru á hendur Geir Haarde hefur einmitt opnað lítinn glugga inn í heiftarheiminn. Sumir þingmenn virðast hreinlega verða viti sínu fjær við tilhugsunina um að pólitískur andstæðingur þeirra fari ekki á sakamannabekk. Sama virðist mega segja um fjölmarga álitsgjafa.
Svona hefur þetta raunar verið allt frá bankahruni. Ekki er þó víst að í öllum tilfellum hafi bankahrunið kveikt heiftina. Margir hafa hins vegar tekið bankahrunið sem tilkynningu um að „nú megi Þeir“. Nú hafi þeir fengið opna heimild til að fara sínu fram og knýja vilja sinn fram með valdi. Mörgum fannst allt í lagi að grýta þingið og dómkirkjuna, kasta jafnvel logandi kyndlum að þinghúsinu, af því að þá sjálfa langaði að skipta um ríkisstjórn. Menn köstuðu grjóti og mannaúrgangi að lögreglunni af því að þeir sjálfir vildu ekki að hún þvældist fyrir þeim. Menn brutu dyr á lögreglustöðinni til að frelsa mann sem þeir sjálfir vildu ekki að hefði verið handtekinn. Margir telja sig ekki þurfa að fara eftir öðrum lögum en þeim sjálfum hentar. Réttarríkið varðar þá til dæmis ekkert um. Á orðum sínum vilja þeir enga ábyrgð þurfa að bera, allt slíkt sé bara þöggun og ritskoðun.
Fjölmörg dæmi mætti telja um þetta. Hjá ótrúlegum fjölda fólks stýrir heiftin orðum og gerðum. Og umræðan um afturköllun ákæru á hendur Geir sýnir inn fyrir yfirbragð margra og sú sjón er ekki alltaf fögur.
Sumir hafa þó reynt að færa efnisleg rök fyrir andstöðu sinni við afturköllun ákærunnar. Enn hefur Vefþjóðviljinn þó engin heyrt sem halda vatni. En ekki skortir upphrópanirnar og frasana, eins og íslensk þjóðmálaumræða er svo rík af.
Ein gagnslausustu rökin í málinu eru þau að það sé „Geir fyrir bestu að fá dóm í máli sínu“. Verði hætt við málið nú, þá leiki alltaf „vafi á sekt hans eða sýknu“.
Hvers vegna eru þessi rök óboðleg? Segja má að fyrir því séu fyrst og fremst tvær ástæður, þó aðeins önnur þeirra sé í raun lögfræðileg og skipti því máli þegar tekin er ákvörðun um ákæru.
Sú ástæða sem máli skiptir er auðvitað sú að ákæruvaldið, í þessu tilviki Alþingi, ákærir menn ekki í greiðaskyni. Jafnvel þótt Geir vildi fá ákæru og dómsmeðferð, þá skipti það engu máli. Þeir sem helst bera þessari röksemd við, til að hindra það að fallið verði frá ákærunni, virðast því ekki hafa nein haldbær rök fyrir afstöðu sinni.
En annað má hins vegar nefna, þótt ekki sé lögfræðilegt atriði. Í því andrúmslofti sem nú ríkir á Íslandi, hvað gera ofstækismennirnir þar með sýknudóm?
Ekki er nú langt að minnast skrípakosningarinnar til stjórnlagaþings. Ágreiningurinn um gildi kosningarinnar var nú bara lagður fyrir Hæstarétt landsins eins og lög gera ráð fyrir, og afstaða Hæstaréttar var skýr. Kosningin var ógild, og blasti sú niðurstaða auðvitað við. En hvernig tóku álitsgjafarnir og ofstopamennirnir niðurstöðu Hæstaréttar? Þeir bara frussuðu í hneykslun. Niðurstaðan var bara einhver „lagatækni“. Álitsgjafarnir þurftu tvo daga í að sannfæra sig um að niðurstaða Hæstaréttar væri bara vitleysa. Eftir nokkurra daga æsingablogg, þar sem vanþekkingin var í sumum tilfellum yfirþyrmandi, var búið að afgreiða samhljóða niðurstöðu Hæstaréttar. Síðan var henni hent og ekki gert annað með hana en að skipta um nafn á hinu ólöglega kosna stjórnlagaþingi. Sumir láta eins og tillögur slíks ráðs verðskuldi umræðu.
Hvernig er það svo í sakamálum? Eru menn búnir að gleyma umræðunni sem oft verður, einkum ef sýknað er í kynferðisbrotamáli? Fólk sem ekkert þekkir til málavaxta hikar ekki við að fullyrða opinberlega að hinn sýknaði maður sé víst sekur. Í sumum tilfellum er hann nafngreindur í fjölmiðlum. Þeir missa starf og mannorð. Sumir munu hafa flúið land. Og þar er ekkert bankahrun til að kynda undir æsinginn.
Þeir sem undanfarin misseri hafa stjórnast af heift og hefnigirni, hatast meira að segja við stjórnarskrána eins og allt annað sem reynst hefur vel, þeir sem eru víst núna að reyna að koma forsta alþingis úr embætti fyrir þann glæp að hafa tekið framlagt mál til umræðu, - hvernig dettur einhverjum í hug að slíkir menn geri eitthvað með sýknudóm?
Ákæran á hendur Geir Haarde er liður í því sem ákveðnir þjóðfélagshópar kalla „uppgjör“. Það uppgjör á ekkert skylt við réttlæti. Það snýst einfaldlega um að ná höggi á allt og alla sem þessir hópar hafa lengi fjandskapast við.
Laugardagur 21. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 21. tbl. 16. árg.
Þrátt fyrir að gömlu leynifélögin Alþýðuhús, Fjölnir, Fjálar og Sigfúsarsjóður hafi fallið Samfylkingunni í skaut eru aðrir íslenskir vinstriflokkar ekki af baki dottnir þegar kemur að fyrirtækjafléttum.
Haustið 2008 stofnaði Vinstrihreyfingin-grænt-framboð ásamt fleirum einkahlutafélagið Útgáfufélag Smugunnar ehf. Á meðan Samfylkingin býr í húsnæði Fjölnis, Fjálars og Sigfúsarsjóðs á Hallveigarstjóg 1 býr Útgáfufélagið Smugan ehf á skrifstofu VG við Suðurgötu 3.
VG er stærsti hluthafinn í félaginu með 40,24%, Lilja Skaftadóttir útgefandi DV á 23,81%, Steingrímur J. Sigfússon 4,76% og Toshiki Toma 0,48%, svo nokkrir séu nefndir.
Á vef einkahlutafélagsins segir:
Smugan er sjálfstæður vefmiðill, með hjartað á réttum stað. Þar er fjallað um málefni almennings óháð markaðsöflunum. Smuguna varðar mest um velferð, umhverfi, jafnrétti og frið í samfélaginu. Tilgangur Smugunnar er að leggja sitt að mörkum til lýðræðislegrar umræðu með því að veita þeim opinn vettvang sem ekki hafa átt greiðan aðgang að fjölmiðlum hingað til. Vefurinn er kostaður af Vinstrihreyfingunni – grænu framboði og fjölmörgum einstaklingum.
Þarna er komið viðskiptalíkan hins nýja Íslands. Einstaklingar í réttum flokki gerast hluthafar í nýju einkahlutafélagi . Flokkurinn greiðir svo rekstarkostnað, leggur til húsnæði og losar félagið við aðra leiðinlega mínusa sem vilja gera vart við sig í svona rekstri. Fé til þess skammtar flokkurinn sér sjálfur úr ríkissjóði.
Nú veit Vefþjóðviljinn ekki hvort það sé svo arðbært að selflytja fé úr ríkissjóði yfir í stjórnmálaflokk og þaðan í einkahlutafélag að Útgáfufélagið Smugan ehf geti flutt peninga skattborgaranna til hluthafa sem arð. En ef það er gert eða gerist fá Lilja Skaftadóttir, Steingrímur J. Sigfússon og Toshiki Toma öll sinn hlut. Þetta er þó óljóst. Því miður hefur Útgáfufélagið Smugan ehf ekki skilað ársreikningi fyrir árið 2010. Það bara gleymdist í önnunum við að gera bókhaldið gagnsætt og bera það allt upp á borð.
En hvað sem hefðbundnum arðgreiðslum líður fá starfsmenn einkahlutafélagsins sín laun frá skattgreiðendum í gegnum þetta snotra þvottahús.
Þetta fyrirkomulag hefur fleiri kosti. Þarna eru vinstri grænir búnir að setja upp apparat sem getur tekið við styrkjum umfram þennan 300 þúsund kall sem leyfilegur er til stjórnmálaflokka. En ekki síður tekið við styrkjum sem flokknum þykir óþægilegt að taka við sjálfur. Það verða því vonandi engir neyðarlegir styrkir frá álverum og nektardansstöðum sem skjóta upp kollinum í bókhaldi flokksins í framtíðinni.
Föstudagur 20. janúar 2012
Vefþjóðviljinn 20. tbl. 16. árg.
Fylgismenn aðildar Íslands að Evrópusambandinu hafa lengi talið upptöku evrunnar einn helsta kostinn við aðild að sambandinu.
Andríki þótti því áhugavert að láta kanna hug landsmanna til upptöku evrunnar sem gjaldmiðils Íslands.
MMR gerði slíka viðhorfskönnun fyrir Andríki dagana 12. til 17. janúar sl.
Spurt var: Hversu fylgjandi eða andvígur ert þú því að Ísland taki upp evru sem gjaldmiðil landsins?
Niðurstöðurnar eru afgerandi. Aðeins 28% landsmanna eru frekar eða mjög fylgjandi því að taka upp evru. Tæp 52% eru því frekar eða mjög andvíg. Fimmtungur segist hvorki fylgjandi né andvígur.
Jafnvel það sem fylgismenn ESB hér á landi hafa talið sambandinu helst til tekna telst ekki kostur meðal mikils meirihluta aðspurðra.
Könnunina í heild má finna hér.
Fimmtudagur 19. janúar 2011
Vefþjóðviljinn 19. tbl. 16. árg.
Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra mun hafa efasemdir um að Alþingi megi hafa afskipti af dómskerfinu með því að draga til baka ákæru gegn Geir Haarde fyrir landsdómi. En Alþingi er hluti af dómskerfinu í þessu máli. Alþingi er ákærandinn í landsdómsmálum. Alþingi getur, eins og hvert annað ákæruvald, fallið frá ákæru.
En það kemur hins vegar nokkuð á óvart að Jóhanna hafi áhyggjur af sjálfstæði dómskerfisins.
Jóhanna, sem þekkt var fyrir allt annað til tillögur um sparsemi hjá opinberum stofnunum, óttaðist mjög að lögreglan og ákæruvaldið hefðu úr of miklum fjármunum að moða úr vegna svonefndra Baugsmála fyrir nokkrum árum. Hún lagði fram fyrirspurn til dómsmálaráðherra í febrúar 2007 sem hét einfaldlega: „Fyrirspurn til dómsmálaráðherra um kostnað ríkisins við rannsókn og rekstur Baugsmálsins.“ Björn Bjarnason skrifar í bók sína Rosabaugur yfir Íslandi að Jóhanna hafi talið „að huga bæri að því að fella niður frekari málarekstur gegn Baugsmönnum vegna kostnaðar.“ Björn getur þess einnig að Össur Skarphéðinsson hafi lagst á sömu sveif. Össur hafi í Kastljósi 17. mars 2006 sagt um yfirmenn embættis ríkislögreglustjóra að þeir væru „skaðlegir fyrir réttarríkið.“
Svo gerðist það fyrir ekki svo löngu að hæstiréttur dæmdi kosningar til svonefnds stjórnlagaþings ógildar vegna margvíslegs klúðurs við framkvæmd þeirra. Hvernig brugðust Jóhanna og Össur við þeim tíðindum? Fóru þau að ábendingum hæstaréttar og létu bæta úr þeim ágöllum sem réttarkerfið taldi á kosningunni og endurtaka hana? Ónei, skipt var um nafn en ekki kennitölu á samkomunni, þeir sem hlotið höfðu ógilda kosningu voru einfaldlega skipaðir í stjórnlagaráð og þáðu það allir nema einn.
Kannski Jóhanna Sigurðardóttir beri nú skyndilega mikla virðingu fyrir dómskerfinu í landinu þegar hún sjálf er einn af 63 handhöfum ákæruvaldsins. Hún vill ekki að hún hafi óeðlileg afskipti af sjálfri sér.